ایرج میرزا (ابلیس و جوان) و ملکالشعرا بهار (جُغد جنگ)

ایرج میرزاایرج میرزا یا ملقب به فخرالشعرا که گاهی او را جلالالممالک نیز مینامیدند شاعر نامدار معاصر ایرانی بود که در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) زندگی میکرد و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. ایرج میرزا از نوادگان فتحعلیشاه قاجار بود و شاعری اشرافزاده بود که مشروطهخواه شد. او دورهای از زندگی مداح و درباری بود و دورهای برای آزادی وطن سرود.ولادتش در آبان 1252 شمسی و مرگ او در 22 اسفند 1304 اتفاق افتاد. وی در پارسی و تازی و زبان فرانسوی مهارت داشت و روسی و ترکی نیز میدانست و خط را خوب مینوشت. تحصیلاتش در مدرسه دارالفنون تبریز صورت گرفت و در نوزده سالگی هنگام ولیعهدی مظفرالدین شاه، لقب صدر الشعرا یافت لیکن خیلی زود از شاعری در دربار کناره گرفت و به خدمات دولتی مختلفی پرداخت. که از میان آنها خدمت در وزارت معارف (فرهنگ) از همه پر ارزشتر بودابلیس شبی رفت به بالین جوانیآراسته با شکل مهیبی سَر و بَر راگفتا که منم مرگ و اگر خواهی زنهارباید بگزینی تو یکی زین سه خطر رایا آن پدر پیر خودت را بکشی زاریا بشکنی از خواهر خود سینه و سر رایا خود ز می ناب کشی یک دو سه ساغرتا آنکه بپوشم ز هلاک تو نظر رالرزید از این بیم جوان بر خود و جا داشتکز مرگ فتد لرزه به تن ضَیَغمِ نَر راگفتا پدر و خواهر من هر دو عزیزندهرگز نکنم ترک ادب این دو نفر رالیکن چو به می دفع شر از خویش توان کردمِی نوشم و با وی بکنم چاره شر راجامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستیهم خواهر خود را زد و هم کشت پدر راای کاش شود خشک بنِ تاک و خداوندزین مایه شر حفظ کند نوع بشر راملکالشعرا بهار(ملکالشعرا محمدتقی بهار پسر ملکالشعرا محمدکاظم صبوری)میرزا محمدتقی بهار بی تردید بزرگترین گوینده پارسی در چمد